Laatste column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: Tot ziens


Na acht jaar voorzitterschap maakt de huidige LCR-voorzitter Gerrit van der Meer op 1 mei 2019 plaats voor zijn opvolger: Amma Asante. Het betekent ook dat het moment is aangebroken dat hij zijn laatste maandelijkse column schrijft. Hij mag dan geen voorzitter van de LCR zijn straks, maar hij garandeert iedereen dat hij werk blijft maken van inclusie. Lees hier de eerdere columns.

Acht jaar lang ben ik met heel veel voldoening voorzitter geweest van de Landelijke Cliëntenraad. Mijn opvolgster, Amma Asante staat vanaf 1 mei klaar om het over te nemen. Op het congres op 11 april hebben we gezien dat ze dat met grote gedrevenheid gaat doen en dat maakt het voor mij gemakkelijker om afscheid te nemen.

Misschien moet ik niet ‘gemakkelijker’ zeggen, maar ‘minder moeilijk’. Ik ga het uitoefenen van deze mooie functie namelijk enorm missen. En, nog belangrijker: ik ga de vele mensen met wie ik heb samengewerkt, heel erg missen.

Het is een geweldige ervaring geweest om een bijdrage te leveren aan de prachtige missie van de LCR. Het versterken van de positie van cliënten door, invloed uit te oefenen op het beleid en de uitvoering in de sociale zekerheid was en is essentieel en zal dat altijd blijven. Voor mij zit daar altijd een hoger doel achter: het realiseren van de inclusieve samenleving. Hieraan kun je heel goed een leven lang werken. Dat zal Amma beamen, want het doel ligt zeker nog niet binnen bereik.

Volgens artikel 1 van onze Grondwet mogen we niemand discrimineren. Je kunt ook zeggen: we mogen niemand uitsluiten. Helaas, we doen het toch en we doen het om veel verschillende, vaak banale redenen. Een ander hoort niet bij ons, omdat hij arm is, omdat hij is opgegroeid in een vreemde cultuur, omdat hij in een rolstoel zit, omdat hij niet zo slim is als wij denken te zijn, of omdat hij niet goed kan voetballen. We hebben de neiging om verschillende clubjes te maken én om mensen te beoordelen op de club waarbij ze horen. We denken als gewone mensen allemaal, misschien vaker dan ons lief is, in ‘wij’ en ‘zij’.

In de afgelopen jaren heb ik heel veel mensen leren kennen, die serieus willen proberen om van die neiging, het wij- en zij-denken, af te komen. Ook allemaal gewone mensen maar, ieder op de eigen manier, allemaal wél bijzonder. We werken samen aan elementen van dat hogere doel. Een inclusieve arbeidsmarkt. Armoede de wereld uit. Gelijke rechten voor mensen met een beperking. Een hartelijk welkom voor mensen op de vlucht voor oorlog, geweld en onderdrukking. Betere ondersteuning en begeleiding om aan het werk te komen en te  blijven. Het zijn zeer verschillende elementen van één geheel: de inclusieve samenleving.

Geraniums komen mijn huis niet in, dan kan ik er ook niet achter gaan zitten. Ik blijf gewoon doorgaan met werken aan inclusie, dus we gaan elkaar vast wel weer ontmoeten. Hier zie ik naar uit en dat brengt me terug bij het kopje boven deze tekst: tot ziens!




Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 19 april 2019 12:40:26


Vraag en antwoord